خاطره

 

دفتر خاطره هامون پر شده از غم و حسرت

چند صفحه حر ف نگفته چند صفحه ماتم غربت

تا به کی گوشه نشستن/ عکس فردا رو کشیدن

تا به کی رفتن و رفتن / اما هیچ جا نرسیدن

یا که موندن پشت دیوار و یه توجیه/اینه بن بست/بسه رفتن

مثل اون پرنده ای که تو قفس فکر فراره

ولی وقتی میره بیرون/نمی دونه کی رو داره

تو هم یه اسیری اما/ اسیر قلبت و نقشت

نقشی که خودت نوشتی ولی دنیا نمی ذاره

بیا این نقش رو رها کن/ فکر تازه ای بنا کن

بگذر از حرف نگفته/بگذر از غم غریبی

به جای حسرت روزهای گذشته

یا شمردن سر انگشتی قاب های شکسته

به ستاره ها نگاه کن/به طلوع گرم خورشید

به حضور ماه و مهتاب/ به طراوت شقایق

که یه فردای دیگه / تو دفتر خاطره هامون بمونه

چند صفحه حرف های تازه/ چند تا شاخه گل پونه

حضور

 

 

چقدر جای تو خالیست

 

کجاست لحظه ی دیدار؟

 

میان بغض / سکوتی ز جنس فریادست

 

بیا که دیده تو را / آرزوی دیدار است

 

تو از قبیله ی نوری / من از تبار صبوری

 

تو از سلاله ی عشقی/ من از دیار نیاز

 

من از نگاه مانده به در خسته ام / عزیز رویایی

 

تویی نشسته به آدینه ام / بگو که می آیی

 

اگر نگاه منتظرم را / گواه می خواهی

 

اگر شکسته دلی را / بهانه می دانی

 

اگر سکوت غریبانه / آیت عشق است

 

اگر که صبر / صبر / صبر / بهای دیدار است

 

به جان غنچه ی نرگس / تو را خریدارم

 

نشانده مهر تو بر دل / به شوق دیدارم

 

من عاشقانه تو را / در نماز می خوانم

 

شکوه نام تو را خوانده / باز می خوانم

 

هزار پنجره از این نگاه / لبریز است

 

بگو / بگو که وقت طلوع ستاره / نزدیک است

 

نشانده مهر تو بر دل / خروش نام تو بر لب

 

نفس ز یاد تو / بوی تو را گرفته است اینجا

 

بیا / که عشق تودر سینه می کند غوغا

 

نبوده تو غایب / طلوع فردایی

 

تو حاضری و ظهورت/ حضور زیبایی

 

امید دیده روشن / زدیده  پنهانی

 

مرا به میهمانی چشمان خود / نمی خوانی؟

 

 

 

 

 

 

 

باغ بهشت

باغ بهشت

 

جاده ای خواهم یافت

                         خارج از شهر شلوغ

و سفر خواهم کرد

                      راه سبزی که مرا خواهد برد

می روم آ نجایی

                   که دل پنجره هایش پر نور

آفتابش به تبسم به تن نازک گل

                                     چشم ابرش نمناک

قامت جنگل زیبایش سبز

                             حوض زیبا پر آب

همه باغ  پر از زمزمه پاک نسیم

                                        می روم تا آنجا

کاتش شمع نمی سوزاند

                            پر پروانه پر از شوق پریدن در باغ

و قفس وازه نازیبایی است

                                که فراموش شده است

و همه چلچله ها آزادند

                           ساکنانش دلشاد گل لبخند به هم

هدیه کنند

          می روم در باغی

                    که پرستو هایش لانه بر شاخه نارنج

  کنند

       صحبتی نیست ز سنگ

                                  آسمانش آبی

رودهایش جاری

                      مردمانش عاشق

رنگ شادی به همه قامت باغ

                                   همه باغ پر از آرامش

شاخه ها پر سایه

                  زیر هر سایه دلی شاد و رها

و نگاهان همه لبریز سلام

                               دم دروازه کسی منتظرم

خواهد بود

             جاده را باید رفت

و سفر باید کرد

                  مادرم

پای خودت را بر دار

                        برسم باغ بهشت

 

 

 

 

 

           

آشنا

آشنا 

 

برایم آشنا هستی

 

تو را من پیش از این هرگز ند یده

 

و شاید بعد از این هم هرگز نخواهم دید

 

ولی وقتی کلامت را شنیدم

 

آشنا بودی

 

نمی دانم ولی شاید

 

هزاران سال پیش از این

 

من و تو هر دو در یک غار با هم زندگی

 

کردیم

 

و یا شاید همان روزی که با دستان خالی

 

از شکار آهوان دشت برگشتم 

 

دم چادر به دستم استکان چای را دادی

 

نمی دانم گمانی دور می گوید

 

به هنگامی که از میدان جنگ نابرابر باز

 

می گشتم

 

زره را از تن زخمی درآوردی

 

و با دستان خود زخم مرا شستی

 

و مرهم را تو بر بازوی خون آلود مالیدی

 

ببینم وقتی از چشمان ابر تیره

 

ان باران بغض و دشمنی می ریخت

 

تو چتر مهربانی آهسته بر سرم وا کردی؟

 

آه یادم هست وقتی عاشق عاشق شدن

 

 گشتم

 

تو گفتی عاشق نور و امید و روشنی باشم

 

تو را هرگز ندیدم من

 

ولی هر لحظه با من از خودم نزدیک تر

 

بودی

 

خدای من چه می گویم

 

چه می گویم تو را من پیش از این هرگز

 

ندیده

 

و شاید بعد از این هرگز نخواهم دید

 

تو را در آبی دریا تو را در خنده خورشید

 

تو را در گریه های ابر تو را در جای هر رود

 

تو را در لابلای عطر شب بوها  

 

تو را در لحظه های شاد و غمناکم

 

تو را از اولین بغض تولد

 

تو را با اولین لالایی مادر

 

تو را هر لحظه من دیدم

 

و تا جایی که در من یک نفس باقیست

 

و حتی بعد از آن هر لحظه خواهم دید

فقط به خاطر تو اکرم جونم

بیا در کوچه باغ شهر احساس ، شکست لاله را جدی بگیریم ؛

اگر نیلوفری دیدیم زخمی ، برای قلب پر دردش بمیریم ؛

بیا در کوچه های تنگ غربت ، برای هر غریبی سایه باشیم ؛

بیا هر شب کنار نور یک شمع ، به فکر پیچک همسایه باشیم ؛

بیا ما نیز مثل روح باران ، به روی یک رز تنها بباریم ؛

بیا در باغ بی روح دلی سرد ، کمی رویایه نیلوفر بکارییم ؛

بیا در یک شب آرام ، کمی هم صحبت یک یاس باشیم ، اگر صد

بار قلبی را شکستیم ، بیا یک بار با احساس باشیم ؛

بیا به احترام قصه عشق ، به قدر شبنمی ، مجنون بمانیم ؛

بیا که گاه از روی محبت ، کمی از درد لیلی را بخوانیم ؛

بیا یک شب برای قلب هامان ، ز نور عاطفه قابی بسازیم ؛

برای آسمان این دل پاک ، بیا یک بار مهتابی بسازیم ؛

بیا یک شب به این اندیشه باشیم ، به فکر درده دل های شکسته ،

به فکر سیل بی پایان اشکی ، که روی یک چشم عاشق نشسته ،

به فکر این که باید تا سحرگاه ، برای پونه ها یک شب دعا کرد ؛

زژرفای نگاه یک گل سرخ ، زمانی مرغ آمین را دعا کرد ؛

به او یک قاب صاف و بی ریا داد ، که در آن موجی از آه و تمناست ؛

پر از احساس سرخ لاله بودن ، پر از اندوه دل های شکیباست ؛

بیا در لحظه های بی قراری ، به یاد غصه مجنون بخوانیم ؛

بیا دل های عاشق را بگردیم ، که شاید چیزی از قلبش بیابیم ؛

بیا در ساحل نمناک ، برای لحظه ای یک رنگ باشیم ؛

بیا در لحظه سرخ نیایش ، چو روح اشک پاک و ساده باشیم ؛

بیا هر وقت باران باز بارید ، برای گل شدن آماده باشیم .

دغدغه های عشق

دلواپس رفته ها نباش

                     که از آنچه مانده هنوز می شود کلبه ای ساخت بی دیوار

 هر چند من و تو شاید تا هیچ کجای بودنمان شب نشین شعر و نان شراب زده ی این کلبه نباشیم

        اما خیال دغدغه های گاه و بیگاهمان راحت

 که فردا :

سهم قصه های شیرین و غصه های تلخ ترانه ی ما

 تعبیر دلشوره های بی دلیل دیگران خواهد بود

امشب آسمان هم خون می گرید

 

 

                  عالم همه در طوفان عشق است و دایره دار این طوفان"حسین"است

 

             اینجا در کربلا در سرچشمه جاذبه ای که عالم را بر محور عشق نظام داده است

 

    شیطان اکنون در گیر و دار آخرین نبرد خویش با سپاه عشق است و امروز در کربلاست که شمشیر

 

                    شیطان از خون شکست می خورد،از خون عاشق،از خون شهید.

 

                                                                                                       شهید مرتضی آوینی

 

 

 

 

 

                     در انتهای زمینم مرا به بالا بر                برای فصل شکفتن به آسمانها بر

 

           به غنچه های نشسته به پیرهن نازت              مرا به اوج رسیدن به سادگیها بر

 

               برای خاطر این دل کمی نگاهم کن              به نور آبی چشمت مرا به دریا بر

 

          سکوت سرد فضایم به راه چشمت بود              برای دل خوشی من بیا به رویا بر

 

                      برای رفتن پاییز بیا صدایم کن              دلم گرفته ز اینجا بیا به صحرا بر

 

                 تمام سردی این راه بهانه یار است            صدای پای بهار است بیا به آنجا بر

        

 

                                  

قوی زیبا

 

   

 

     شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

 

   فریبنده زاد و فریبا بمیرد

   شب مرگ تنها نشیند به موجی 

 

    رود گوشه ای دور و تنهابمیرد 

 

    در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

 

    که خود در میان غزلها بمیرد

    گروهی برانند که این مرغ شیداظ

     کجا عاشقی کرد؟ آنجا بمیرد!

    چو روزی زآغوش دریا برآمد

     شبی هم در آغوش دریا بمیرد

     تو دریای من بودی! آغوش بگشا

     که می خواهد این قوی زیبا،  بمیرد!

 

 

 

 

 

 

 

راز سر نوشت

 

 

امشب می خواهم راز سر نوشتم را از نورهای سپید

 

مهتاب بپرسم،می خواهم عاشق ترین ستاره قلبم

 

را در وجودم بیابم و آوازم را با تارهای دلنشین

 

عشق طنین انداز کنم،گمگشته من در مرزهایی

 

دور از دلتنگی پرسه می زند،اما افسوس که تردید

 

من دریایی است بی کران که موجهایش حاصل

 

سیل اشکی است در غروبهای دلتنگی.یاد تو در

 

همه شبهای من می درخشد،وقتی به افقهای روبرو

 

نگـاه می کنـم نـور تـو را مـی بـینم کـه حـتی

 

گمنام ترین قسمت های زمین را روشن کرده است.

 

 

 

دلتنگی